In' t groote leed de verbunnenheid

Wat is 't der droovig in Den Ham gesteld noew,
Twee wichter dood, en völle nog zoo zeek....
De buss' in braand nen èèn' oaver de grèènze....
Het reisien, det eers zoo pleizeerig leek....

Op oalen Hammerbrink kwam 't volk te hoope,
En vöng, de droove tiedinge door op.
Het veulen mee met ieder, dee wat missen,
Den Ham was ééne groote noaberschop.

De Duutsche stad, woer 't ongeval gebeuren,
Hef neet as viejaand, mar as vrend edoan.
Zee hef ered, wat der te redden was, en
Is zoo den weg van nööstenleefde 'goan.

Zoo kan uut 't groote leed geboren wödden,
Det 't mèènschdom in verbunnenheid zich weet,
En de gedachte det, wee viejaand wèèn zol,
In nood door as nen vrend en helper steet.

JOHa. F. VAN BUREN.

Helderen, Juni 1955.